AW.DTV 1 overtuigend kampioen tegen SCO : 19-11

Alleen in het noorden is nog een klein dorpje dat moedig weerstand biedt…..

Oldeholtpade, kent u dat? Ik herinner mij vaag de uitwedstrijd daar van ons vlaggenschip in de slagregens, met als teleurstellende afsluiter de iets te koude kroketten – verder was er niets te beleven, laat staan te verliezen.
Soms verdring je dingen, maar ik moet er toch echt geweest zijn want ik sta op de SCO website onder de paraplu op de foto. Tja, die website……
Wel een leuk, ronkend, ironisch en gedreven oproepje om in Mokum definitief met de onzen af te gaan rekenen ( de AegleAcht ?!), maar de uitwerking was averechts.
Ik heb zelden zo’n geschater ( van onze meisjes ) en gebulder van het lachen ( van onze jongens) gehoord in onze kleedkamers bij de voorbereiding c.q. het hardop voorlezen van het verhaaltje tijdens de wedstrijdbespreking. En toen onze voltallige selectie vervolgens No More Boleros van Gerard Joling aanhief, wist ik dat het allemaal wel goed zou komen.

Tot de tanden gewapend betraden de onzen het veld met de geblokte en bonkige SCOers in hun kielzog.
De scheids baarde mij zorgen. Er werd door hem veel gewuifd en sereen geglimlacht- vooral als uitblinker Jim voor de zoveelste maal bijna neergeslagen wordt. Soms kreeg ik het idee dat hij op een wolk wilde opstijgen alleen al om aan het gezeur van de Friezen te ontsnappen, maar uiteindelijk was er toch een zachte landing, al zag ik de beoordelaar een aantal keren bijna van de klapstoel vallen.
Op de velden van buurman DVVA is een vrolijk festival aan de gang en speelt een scala aan artiesten opwindend werk van Lynyrd Skynyrd ( Sweet Home Alabama ! ) maar ook de C-Klasse van Vader Abraham giert over de velden – fijn !

In een tropische hitte – de 30 graden worden net niet aangetikt – begint AW.DTV 1 nerveus aan de kampioenwedstrijd. Jim opent de score ( 1-0 ) en Cédric maakt 2-1. Er wordt door ons prima verdedigd maar slordig aangevallen zodat de doelpunten ongekend schaars zijn.
Het zwakke SCO blijft dus nog even volgen maar kan nooit echt een vuist maken – niet verwonderlijk na een reis van 120 km en 18 rotondes; soms sla je van de weeromstuit linksaf als het rechts moet zijn !
Jim op de stip 3-2, Joy ( met afstand onze beste dame ) van ver 4-3 en dan weer Jim 5-4 achter de korf. Susilla scoort 6-4, maar haar nieuwe tegenstandster heeft aan 1 schot genoeg 6-5 en dat overkomt Bret ook: 7-5 en 7-6.
We spelen nu vooral tegen onszelf, maar Jim is cool: 8-6.

In de rust de laatste Asterix ( en de Friezen ) uitgelezen en met de experts vastgesteld dat Blauw Wit 2 volgend seizoen minstens 9 dames heeft.
De neefjes van de Talking Heads spelen Road to Nowhere, Sunshine Superman komt langs en SCO opent de score na rust. Lindsy antwoordt meteen ( 9-7 ) waarna Jim ( 10-7 ) en Demi ( 11-7 ) het overduidelijke krachtsverschil met de Friezen verder vergroten.
Stijn,die we nog gaan missen, komt voor Bret en zijn eerste schot betekent 12-7. Joy fraai 13-7 en als Jim door 2 SCO heren om de paal wordt gevouwen mag hij van de stip 14-8 maken.
Ondertussen is SCO de weg dan volledig kwijt en heeft de handdoek allang gegooid. Veel noordelijke ploegen moeten het voornamelijk hebben van hard werken en fysieke kracht maar in den vreemde, als het op korfballen aankomt, zijn ze bijna altijd kansloos. Daarbij komt ook nog het onbekend zijn met het fenomeen shared space, waarbij iedereen kriskras door elkaar heen loopt/rent zonder botsingen en valpartijen, iets wat in de randstad al opgeld doet en door de onzen bij vlagen genadeloos werd toegepast!

Een hele mooie Jim/Danny combinatie wordt door Danny afgerond ( 15-10) waarna Bret 2 x van afstand prima raak knalt ( 16-11 en 17-11 ). Jim scoort 18-11 en invalster Jessica maakt fraai onze laatste goal: 19-11.
Ons vlaggenschip is de terechte kampioen en speelt volgend jaar weer Ereklasse op het veld, een opmaat voor de terugkeer naar de League in de zaal !

Bij de buren grommen de motoren op het gras en wordt de Amsterdamse vlag gehesen en ( als ik het goed gehoord heb) onder de tonen van The South is Gonna Rise Again van de Charlie Daniels Band ( wie anders ) wordt in een stampvol clubhuis het eind van het seizoen uitbundig gevierd. Een groot compliment voor de organisatie en voor allen die dit jaar voor onze club in touw waren.

Ze zijn er nog, mensen die langer dan een enkel seizoen lid van onze club zijn – long may they run !

HAVANER

Onze scores: Jim 7, Bret 3, Joy 2 en Stijn, Cédric, Danny, Demi, Lindsy, Sussila en Jessica allen 1.