Langzaam wordt de wereld weer een beetje opgestart, wat was het stil op straat. Half maart gingen we de crisis in, Covid-19 of te wel Corona was toch stiekem bij ons binnengeslopen. Had ik toch die woensdag nog op een hectische SEH gewerkt, oefff…. achteraf kan je bedenken wat hebben we een geluk gehad dat we niet met z’n allen besmet zijn geraakt in die week. Corona regels waren er nog niet, dus je gezonde verstand gebruiken en handschoenen aan, evt een mondkapje voor en na elke patiënt goed poetsen. We zijn wel wat gewend op de radiologie en we doen dit vaker, maar dit is toch wel even anders, Héél véél thoraxfoto’s en ook héél véél CT-scans, wat hebben mijn collega’s hard gewerkt deze afgelopen weken, hulde!

En zo begon ik voornamelijk vanuit huis mijn werkzaamheden op te pakken. Eerst nog wat afwachtend maar al snel duidelijk, dit gaat heel lang duren…. En zo ging ik als praktijkopleider de digitale wereld in en zo Zoom ik volop vanuit huis, overleggen, sollicitatiegesprekken voor een opleidingsplaats, eindgesprekken etc, ja… alles via de Zoom.
De toetsten voor mijn studenten gaan digitaal vanaf het “eigen ziekenhuis” ipv bij de opleiding. En zo ging ik ook weer met de trein naar het OLVG om te surveilleren en sta ik de keren die ik ben geweest op een leeg Maarssens perron en hoef ik gelukkig nog niet bang te zijn voor de besmetting ’s morgens en Ton haalt mij in de middag weer op. Dus dat is geen probleem. Het ziekenhuis start weer langzaam op, zo ook de stages van de studenten. De doktersassistenten i.o  gaan de stages weer hervatten en zal ook ik weer meer in het ziekenhuis aanwezig zijn. Laten we hopen dat een ieder zijn verstand gebruikt en dat we niet terugvallen.

Mijn gedachten gaan naar de ouderen die in een verpleegtehuis zitten en dus helemaal geen bezoek mogen ontvangen. Of al die mensen die een dierbare verliezen en daar niet bij mogen zijn. De ernstig zieken die nu even niet behandeld zijn, hoe ver kunnen we daar in gaan… Alle alleenstaande die nu even geen visite ontvangen/ op visite kunnen.

Ook gaan mijn gedachten regelmatig terug naar de jaren 70, mijn jeugd, de autoloze zondagen, toen ook lege snelwegen en een beperkte bewegingsruimte. Gelukkig maar een paar dagen in die tijd. Nu is het wel even anders en kan de jeugd geen kant op. Even lijkt het leuk om niet naar school te gaan, maar al snel géén korfbal of andere sporten, geen feestjes, geen bioscoop, niet gezellig “chillen”  in het park/strand, ach wat een nare tijd voor onze jeugd. Ik kan mij nog herinneren dat er niets belangrijkers was om van de ene naar de andere disco elke zaterdag in een andere korfbal kantine. Op zondag naar het veld of elke woensdagavond naar de oude RAI voor een avondje micro korfbal op de oude houten vloer en als het regende als toegift een gratis douche en een natte vloer. Voor de jeugd hoop ik dan ook snel dat ze weer gezellig bij elkaar kunnen komen.

Natuurlijk missen wij {de oudjes/pondjes/Canta’s} elkaar ook. Even niet de wereldproblematiek, de wedstrijdanalyses  onder het genot van een drankje {of een kopje thee} bespreken en ook ons pinksterweekend gaan we na 35 jaar {ja..35 jaar geleden de eerste keer Netty zwanger van Maartje en ik van Veronique} voor het eerst een keer overslaan. Maar voor 2021 staat Bihain {België} wel al weer gepland en we gaan er vanuit dat we weer met z’n allen {opa’s/oma’s, kinderen en kleinkinderen} een lang weekend/week kunnen kletsen/lachen/véél lachen/kaarten/bbq-en/wandelen. We kijken ook al weer uit naar het nieuwe seizoen en hopen dat we een ieder weer op het veld kunnen begroeten, het liefst niet op 1,5 meter afstand, maar wat moet dat moet!

Voor nu, blijf allen gezond, samen met u naaste en hopelijk gauw tot ziens!
Jeannette