Er zijn nogal wat mensen die er allerlei wilde en onbewezen theorieën op nahouden. Maar waarom eigenlijk?
Volgens sociaal sportpsycholoog Epke ’t Mannetje van de Universiteit van Amsterdam zijn we zo geprogrammeerd dat we altijd een verklaring wensen.
Hebben korfballers wel een behoefte aan een wedstrijdbeeld waarin alles klopt en alles met elkaar samenhangt?

Kijkend naar het verloop van de topper AW.DTV – SCO was hier gelukkig geen sprake van. Met de tonen van “All or nothing“ van de Small Faces nog in mijn gedachten ontspon zich een kraker waar van alles gebeurde: flitsende acties, harde overtredingen, rommelige combinaties en heerlijk hysterische Friezen die – vooral in de tweede helft – ernstig door het ijs zakken.
Bij ons is Maartje geblesseerd en Amber vervangt haar prima.
SCO begint voortvarend en komt op 2-4, met goals voor ons van Joy en Jim,  die na een ongelukkige botsing met een SCO dame geblesseerd uitvalt. We hebben dan 6 minuten gespeeld en Job komt in de ploeg – en hoe!
Zijn twee fraaie, snelle treffers zijn overtuigend –  de Friezen kennen kennelijk maar 1 weg richting korf, en wel rechtdoor (like a cannon ball , zou Van Morrison zeggen), ongeacht of er 1 of 2 tegenstandsters in de weg staan.
De SR, die het zeker niet onverdienstelijk deed, had er aanvankelijk wel moeite mee maar was daarna consequent en zelfverzekerd. Danny voor ons 5-6 en Job met een vrije bal 6-6.

We spelen nu flitsend en combineren SCO bijna de hal uit – binnen 3 minuten staan we op 10-6, met treffers voor ons van Bret, Joy, Roos en weer Danny.
SCO vlucht in een time-out en herpakt zich. Het spel wordt steviger ( Danny op de stip 11-8 ) en Bret scoort 12-10. De rust komt met 14-14 met een voor ons slechte fase – we geven teveel ruimte weg en dat geeft SCO weer hoop. Voor ons treffers van Danny ( 13-11 ) en Cédric ( 14-12 ).

Tijdens de rust kom ik een kennis uit Den Haag tegen en dan zijn 10 minuten te kort om onze favoriete Haagse artiesten te benoemen: Robbie van Leeuwen of George Kooymans – “Wasted Words of Please Go ?“ Wat wel duidelijk is: vroegah was alles beter!

Na de rust is Jim terug voor Job en scoort Gina heel strak en cool de 15-16 en 16-16 gevolgd door Cédric van ver 17-16 en Jim achter de korf 18-17.
SCO blijft bij maar hun overtuiging en scherpte zijn weg. Het blijft een spannend scoreverloop, maar toch vooral omdat ons vlaggenschip het weigert af te maken.
We komen nog 1 keer achter maar Cédric scoort van de stip ( verdiend door Joy ) de 19-19.
Jim dan uit de hoek 20-19, Danny van de stip 21-19 – de Friezen kunnen dan de onzen alleen maar afstoppen met heel veel overtredingen. Job komt terug voor Bret, Cédric scoort 22-20 en Jim van de zijkant 23-21. Naomi vervangt Amber, Joy fraai 24-21 en Cédric met een verbluffend mooie actie 25-21.

AW.DTV heeft de goede afslag genomen en staat nu stevig voorgesorteerd voor de kruisfinales. Maar de echte toppers krijgen we nog – en daar moeten we niet weer 5 ( ! ) stippen gaan missen…….

Volgens een artikel in het AD gaan we, als er iets vreemd gebeurt, vanzelf op zoek naar verbanden die het gebeurde verklaarbaar maken. Prima, zolang we maar niet gaan denken dat de maanlanding werd gefilmd in Nieuw Zeeland en de aarde niet rond is.

AW.DTV is op weg naar de kruisfinales – en daar is niets raars aan !

Laat op de avond zag ik de Friezen huiswaarts gaan – is het toeval dat de prachtige documentaire over de Kinks die ik nog even heb bekeken begon met “Dead end Street“?

HAVANER

Onze scores: Roos 1, Joy 3, Gina 2, Bret 2, Cédric 5, Job 3, Jim 4 en Danny 5