Spektakel in de gymzaal: AW.DTV – TOP ( A ) : 24-24

Wat is de kunst van het verglijdend perspectief?
Volgens Virginia Woolf, de Britse feministe en schrijfster, kun je een zin in het ene hoofd beginnen en in het andere eindigen.
In de sport bestaat een variant: in de eerste helft van een wedstrijd genadeloos door het ijs zakken en in de tweede helft een sensationele wederopstanding beleven. Maar ook je in eerste instantie alle kanten op laten kegelen en pas in de tweede helft de mouwen opstropen.

De Zeeuwse wapenspreuk is Luctor et Emergo, ik worstel en kom boven, een verwijzing naar de vroegere Spaanse overheersing. En vrij worstelen is wat onze Zeeuwse gasten deden door er met 4 redelijke heren en 4 uitstekende dames flink de beuk in te gooien.
Ons vlaggenschip had daar aanvankelijk heel veel moeite mee, verdwaalde hopeloos in de eigen tactiek en begon van de weeromstuit de ballen alle kanten op te stoten, voornamelijk minstens een halve meter over of naast een medespeler. Ik dacht even bij een biljartwedstrijd driebanden verzeild te zijn geraakt, maar dan zonder raken. Bij het opbrengen van de bal werd door de onzen een aantal keren keihard tegen onze eigen paal geketst, iets dat wereldkampioen driebanden Dick Jaspers niet zo gauw zou lukken. Enfin, van acquit liepen we achter de feiten aan – caramboleren met een bal is niet makkelijk!

Bij het strandvissen gaat het erom dat je met je hengel precies de plek vindt waar vis zit – je moet daarom het water leren “lezen”.
Bij een wedstrijd moet de scheidsrechter dat ook – natuurlijk kun je er ook voor kiezen dat niet te doen. Maar ondanks onze leidsman van dienst vanavond ( 17 strafworpen, 32 vrije ballen ), die de draad en het overzicht al vrij snel kwijt was, bleek marchanderen heel leuk te zijn.
De SR beoordelaar schuin achter mij brak door het driftig maken van aantekeningen zijn potloodpunt een aantal keren – goed materiaal is heel belangrijk !

We beginnen nerveus maar openen toch de score met Jim op de stip voor Roos. Vervolgens snel 1-3 door te vroeg instappen ( ! ) en nog 2 domme overtredingen. We missen een stip, maar Jim herstelt fraai: 2-3. Vervolgens TOP sterk 2-5, en ook nog 2-6, waarbij een TOP heer keihard onder de korf naar achteren springt en vervolgens een stip mag verzilveren. Hoor ik achter mij een potloodpunt afbreken? We rommelen door en geven de TOP dames alle ruimte: 2-8. Na 10 minuten scoort Joy onze 3e treffer, Cédric maakt 4-8 en Gina met een vb 5-8. Joy 6-9, weer Gina 7-10, Cédric met een vb 8-11 en de Zeeuwen gaan er nu wel erg opzichtig met de schouders laag in.
Dit betekent raar genoeg 3 stippen tegen, een grensrechter die het nu ook wel wat gênant begint te vinden en voor ons tussendoor de 9-12 van Jim.
Een fraaie Vikash goal betekent 10-14, dan 10-15 via de beste TOP dame en vervolgens 2 stippen tegen: 10-17. De grens heeft zijn vlag inmiddels dubbelgevouwen en in zijn achterzak gestopt – vluchten kan niet meer.
In de rust overheerst het ongeloof. Als ik om mij heen kijk moet ik aan John Fogerty denken en “Centrefield” met de regels “put me in coach, I’m ready to play – today !”
Op mijn i-Pod komen Terry Dactyl and The Dinosaurs voorbij met de Seaside Shuffle, terwijl ik opeens bedenk dat met zeevissen je ook op de hengel van de buurman moet letten – met de wind in de rug kan het doel steeds verder uit zicht raken.

De tweede helft is sensationeel en biedt alles wat korfbal leuk maakt. De langste heer van TOP begint zich nu ook te realiseren dat hij alleen voor zijn lengte in de ploeg staat en Jim is superieur. AW.DTV wisselt de licht geblesseerde Cédric voor Job, Clarence en Amber L worden ook gebracht en het geloof is terug. Joy cool 11-17, Vikash 12-17, gevolgd door een prima vrije bal van Gina : 13-17.
De SR heeft dan al 2 minuten niet van zich laten horen, dus dan is het weer tijd voor de volgende 2 stippen met voor ons Danny 14-18. We gaan steeds beter spelen, geven veel meer druk en pakken nu bijna alle rebounds. Uitblinker Vikash scoort fraai de belangrijke 15-19 en Danny is ouderwets scherp 16-19.
Het tumult in de zaal en op het veld neemt toe – we dringen sterk aan en TOP is het helemaal kwijt. Job verdient een stip ( Danny 17-19 ) maar hengelt vervolgens opzichtig een stip tegen binnen: 17-20. Vikash is onhoudbaar nu en verdient een stip ( Jim 18-20 ) en een Danny Job combinatie levert 19-20 op. Weer Vikash 20-21 en Gina soepel 21-21! Dan gaat ons vlaggenschip erop en erover.
TOP wankelt en Job maakt van ver 22-21.
Een zeer fraaie treffer uit de hoek van Danny keurt de SR af – ik kon z’n armbeweging om dit aan te geven niet goed plaatsen, het kan ook best een s.o.s. zijn geweest!
We gaan een stip missen en onze gymzaal begint op en neer te bewegen. Vikash rent nu langs iedereen, de grens geeft een stip maar ook die gaan we missen. Dan TOP nog even 22-23 uit het niets, maar de vrije ballen van Gina zijn haarzuiver vandaag: 23-23.
Een TOP dame gooit dan tot haar eigen verrassing de 23-24 binnen maar Danny redt een punt met een schitterende pegel uit de hoek : 24-24.
Het zal u niet verbazen dat we onze laatste aanval knullig verspelen.

Schieten wij in onze Hoofdklasse hier iets mee op? Kijkend naar de ranglijst is er nog heel veel mogelijk omdat alle ploegen van elkaar kunnen winnen, behalve Rohda natuurlijk en daar spelen we a.s. zaterdag tegen. En nu maar hopen dat ons perspectief niet afglijdend wordt!

In de auto naar huis hoorden we Aeorosmith langskomen met Walk this way en Dream on .
Wat gaat het worden?

Havaner

Onze scores: Gina 5, Joy 3, Danny 5, Jim 4, Vikash 4, Cédric 2 en Job 1