In het kader van interviews met Amsterdamse Korfballers is het deze keer de beurt aan Jan Koopman.

De huidige generatie korfballers zal Jan niet kennen, maar de ouderen onder ons koester warme herinneringen.
Zeer beroemd en bekend geworden met “Eedubbeljoe Discobar”. In die tijd vanaf 1966 een ware hit. Een keer in de maand, de laatste zaterdag, disco bij Allen Weerbaar. Alle Amsterdamse korfballers gingen hier naar toe.
Jarenlang stond dit vast op het programma.
Nog steeds is het een populair onderwerp, op jubilarissen bijeenkomsten komt dit steevast weer naar boven. Oude en mooie tijden herleven dan!

Veel leesplezier met dit interview!

Voorstelrondje – wie ben je, wat doe je, hoe oud, getrouwd/samenwonend met etc….
Jan Koopman, getrouwd met Reina, vader van 3 zonen en 1 dochter. Opa van drie kleindochters, de 4e op komst in augustus. Op dinsdag is het oppasdag en komen alle kleinkinderen bij ons thuis, heerlijk.
Geboren in 1949 in Oldeholtpade (Friesland). Heel lang werkzaam geweest als copywriter, schrijf tegenwoordig levensverhalen van mensen die net zijn overleden of die weten dat ze binnenkort gaan overlijden en vertel die verhalen bij de afscheidsplechtigheid van de hoofdpersoon.

Hoe ben je bij korfbal terecht gekomen, wat was de achtergrond
Als je indertijd in Oldeholtpade ter wereld kwam, dan was je standaard ingeschreven bij SCO, tenzij nadrukkelijk anders aangegeven. Toen mijn vader tramconducteur werd bij het GVB (indertijd was de bijnaam: Goed Voor Boeren) ben ik met mijn ouders meegegaan naar Amsterdam (ik was 7 jaar…) Daar werd ik lid van die mooie korfbalclub aan de Reggestraat…

Bij welke clubs gespeeld – welke niveau
Bij SCO in de pupillen en bij AW niet hoger gekomen dan junioren 2

Behalve zelf korfballen ook trainer coach geweest- welke clubs – resultaten/herinneringen/contacten
Nee, ik was qua korfbal geen hoogvlieger.

Hoogte punten en evt dieptepunten maar ook mooie herinneringen
Mijn mooiste herinneringen… dat zijn er veel.
In 1966 mocht ik voor het eerst van mijn leven met AW naar het buitenland. Noord- Londen, Chigwell. Het Grange Farm Centre. Georganiseerd door o.a, Wim Asman en Arie v.d. Boog.  Pas jaren later realiseerde ik me hoe bijzonder dit was. Met een groep van tientallen junioren twee weken naar Londen. Met het vliegtuig – voor velen de eerste keer – 1966, de wereldkampioenschappen voetbal in Engeland. De vrijheid die we kregen, we kregen allemaal een “go-as-you-please-ticket” geldig voor het openbaar vervoer in Greater London. Gingen met groepjes zonder begeleiding de stad onveilig maken. Soho, indertijd de rosse buurt van Londen, Hyde Park Corner, waar je op een kistje staand jouw mening aan de wereld mocht verkondigen. Geweldige ervaring. Het jaar daarop naar Stoos, in Zwitserland. Daarna, in 1968 voor de 2e keer naar Chigwell. De verantwoordelijkheid de organisatoren namen, bewonderingswaardig…

Intussen waren we (Piet van den Boog, Peter Verheijen en ik begonnen met Eedubbeljoe Discobar. Elke laatste zaterdag van de maand was het feest in het clubhuis aan de Reggestraat en later op de Drieburg. Waarom? Niet te verklaren, maar opeens was het beroemd in Amsterdam. Stukken in de krant, een radio-interview met Peter Knegjes in “Met het oog op morgen”, het was hot. Muziek, het aan elkaar praten, gekke dingen verzinnen, organiseren, alles kon, alles mocht.
Dat voorjaar van 1969 schreef ik in mijn beste school-Engels een brief naar de directie van het Grange Farm Centre. Gevolg: die zomer werkte ik daar als dj. Voor mijn ouders wel even schrikken: ik moest nog 20 worden… Een fantastische zomer, 1969. Deejay in Londen, tussen vakantie vierende jongelui uit de hele wereld. Daarna ging ik naar Antwerpen, dj in een nachtclub, de Bull Bar. Zo’n foute club waar mannen en vrouwen kwamen die wel getrouwd waren, maar niet met elkaar. Veel geld verdiend, maar niets aan overgehouden. Ook weer veel van geleerd…

Hoe kwam het dat jij zo’n goede korfballer werd? Had je talent, werd je geïnspireerd door je omgeving of door bepaalde spelers? Ging je misschien vaak kijken in je jeugd als het 1ste team van AW.DTV speelde?  Was je vaak op het veld te vinden?
Ik was vroeger veel op het veld, zeker als het eerste speelde. Maar een goeie speler werd ik nooit. Mijn goeie en veel te jong overleden vriend Arend Orsel wel. We trokken veel op, Arend kwam van oorsprong uit de omgeving van Steenwijk, dicht bij Oldeholtpade.

Welke rol hebben jouw familieleden in jouw korfbalcarrière gespeeld?
Geen. Behalve dan dat mijn ouders me lid hebben gemaakt. En daar ben ik altijd blij mee geweest. Het verenigingsleven heeft een grote invloed gehad op mijn sociaal maatschappelijke leven.

Nog steeds bij korfbal betrokken?  Wat zou je daar nog aan bij kunnen dragen?
Nauwelijks. Kijk nog wel eens een wedstrijd, bijvoorbeeld als AW.DTV tegen SCO speelt.

Hoe zou je er in staan als de oud-korfballers uit Amsterdam en omstreken eens samen komen, een positieve herinnering met elkaar ophalen en kijken waar dat toe kan leiden? Bijv nieuwe contacten, binding creëren, wellicht iets voor de club betekenen en voor het korfbal in het algemeen? Zou je hier aan mee willen werken? Is nog maar een idee en moet nog verder te sprake komen maar stel de vraag alvast.
Wat zou het mooi zijn om bijvoorbeeld de AW-ers uit die jaren zestig nog eens te zien. Met een aantal heb ik nog wel eens contact via de social-media, maar een reünie zou natuurlijk geweldig zijn. Ik speelde al wel met de gedachten, maar in de praktijk is het lastig. Er gaat te veel tijd in zitten om het vanuit Friesland in je eentje te regelen. Ik ben zeker van de partij als er zo iets komt en wie weet kan ik er nog wat voor betekenen.

Is er nog iets wat je nog zou willen vermelden of opmerken?
Ja. Ik kan het niet genoeg benadrukken: AW is van groot belang geweest voor de rest van mijn leven. De mensen die ik er leerde kennen, de vrijheid die ik kreeg. Al jong bestuurlijk actief, de Jeuco, de Koko, Eedubbeljoe, de prachtige feesten. Maar ook later in mijn werk, indertijd deed ik de reclame van Uitzendbureau Unique en was ik o.a. verantwoordelijk voor de sponsoring, weer een mooie nieuwe fase. Allen Weerbaar profiteerde daar van mee, want zij speelden met deze reclame uiting op de wedstrijdshirts. Uiteindelijk heb ik een aantal ervaringen kunnen combineren in mijn huidige passie. Het schrijven, de liefde voor muziek, het gebruiken van m’n stem, het vertellen van verhalen…
Bij toeval kwam ik terecht in het werk wat ik nu al weer 20 jaar doe. Funerair spreker. Wie daar meer over wil weten, moet maar eens kijken op www.jankoopman.nu In die twintig jaar heb ik al meer dan 1.000 keer een levensverhaal mogen maken. Mensen mogen begeleiden in een moeilijke fase van hun leven.

Heb je nog speciale foto die je bij dit interview geplaatst zou willen hebben? Heb je zelf nog een mooie actiefoto?
Zie onderstaande foto van Jan achter Eedubbeljoe Discobar. Een prachtige herinnering!