In het kader van interviews met Amsterdamse Korfballers is het Harry die als eerste de spits afbijt.

Eigenlijk iedereen in de korfbalwereld en in Amsterdam in het speciaal, kent Harry. Zijn leven lang is hij al op de velden te vinden. Eerst als korfballer, daarna als trainer en nu als fervent bezoeker van de wedstrijden van zoon Bret die bij AW.DTV in de selectie speelt. Korfbal is uit het leven van Harry niet weg te denken. In een boeiend en interessant gesprek vertelt Harry over zijn korfbalherinneringen, die er overigens heel veel zijn, namen uit het verleden van teamgenoten die hij allemaal nog weet. Korfbal heeft zijn leven beïnvloedt en hij is mede daardoor geworden wie hij nu is.

De volgende vragen werden op Harry afgevuurd, vol met enthousiasme antwoordde hij het volgende:

Nog eerst maar eens een voorstelrondje wie je bent:
Harry Nolthuis, 63 jaar, getrouwd met Cobie en vader van Nick en Bret. Inmiddels alweer 43 jaar werkzaam bij Deloitte, facilitaire dienst.

Hoe ben je bij korfbal terecht gekomen, wat was de achtergrond.
We woonden in de Staatsliedenbuurt met mijn moeder en oudere broer Robert praktisch naast het veld van Westerkwartier. Robert korfbalde daar en ik sloot later aan. In de tijd van de pupillen voetbalde ik ook nog maar die combi ging niet samen. Halve wedstrijd voetballen en dan doorgebracht naar korfbal werd teveel. Moest dus een keus maken en koos voor korfbal. Nooit heb ik daar ook maar een moment spijt van gehad.

Bij welke clubs heb je gespeeld en op welke niveau?
Ik ben dus gestart bij Westerkwartier in de pupillen/aspiranten. Ook nog een paar keer met mijn oudere broer Robert gespeeld in de junioren. Dat is een fijne herinnering omdat hij overleden is toen ik 22 jaar was. Vervolgens ben ik naar Archipel gegaan. Ik zou in eerste instantie in de selectie gaan spelen echter deze bestond uit een groep met oude coryfeeën tw: Janne Engelberts, Wim Bakker (van Archipel zelf, dus niet de coach KZ), Tom van Rhee, Drikus Klouwen. Ik zag het niet zitten om hier tussen te gaan spelen, ook omdat ik een stuk jonger was. Vandaar dat ik er voor koos om in de junioren te blijven. Dat kon tot in de zaal daarna kwam er een omslagpunt. Op zondagmorgen speelden wij met junioren om 10.30 uur en het 1ste moest om 14.10 uur spelen. Dus na de wedstrijd gauw douchen en biertje drinken daarna naar de wedstrijd van het 1ste kijken. Echter in de rust kwam de coach, Wim Bakker, mij halen uit de kantine en zei ”ik heb je nodig”. Maar ik zit aan het bier. Niets mee te maken kom. Ik kleedde mij om en weet als de dag van gister nog wat ik aan had: Rode All Stars gympen en zwarte sokken en had  lang haar tot over mijn schouders en rood henna haar. Kwartier voor tijd viel ik in en maakte mijn debuut tegen Deto, Anne Hiemstra was mijn tegenstander, in de Hoofdklasse. Vanaf dat moment was ik betrokken bij de selectie en snel daarna werd ik uitgenodigd voor Jong Oranje, door Ben Crum. Het jaar erop werd ik voor het grote Oranje geselecteerd. De 1ste wedstrijd die ik voor Oranje speelde werd gespeeld in het Helmond Sport voetbalstadion. De lijnen van het veld werden hiervoor speciaal aangepast. Ook Koos Snel en Loek van den Boog waren hier aanwezig. We verbleven in een hotel in Breda en mijn kamergenoot was Jan van der Peut. De nacht voor de interland heeft hij naast mij zo liggen snurken dat ik geen oog dicht heb gedaan, wat een slechte voorbereiding! We wonnen de wedstrijd wel met 6-4 en natuurlijk nog met 3 vakken.
In de reguliere competitie speelde we met Archipel tegen Blauw Wit. Daar liep ik mijn knieblessure op, kruisbanden gescheurd. Er werd voor mij een Lennox Hill brace aangemeten die in Amerika werd gemaakt. Heel veel gerevalideerd en vele bezoekjes aan de fysio gebracht. In een oefenwedstrijd na mijn revalidatie van Archipel tegen Groen Geel ging ik weer door mijn knie. Er was in mijn knie geen stabiliteit ondanks die brace. Ook toen weer gerevalideerd. Betere periode brak aan. Met Oranje nog één interland gespeeld. In de volgende interland voorbereiding die gespeeld werd in de Groenoordhallen in Leiden ging het weer mis met mijn knie. Dat was tevens het moment dat het over was met het Oranje verhaal. Toen besloten om proberen toch te spelen bij Archipel. Arja de Wee en Peter Schallenberg kwamen over van Rohda en we kregen een goed team. Edu Snijder was coach. Met de knie ging het toen redelijk. In dat jaar ontstond er een conflict en het jaar later (1985) de overstap gemaakt naar LUTO. LUTO speelde op dat moment promotieklasse. We stoten toen door naar de Hoofdklasse zowel zaal als veld. Paar jaar op dit niveau ons kunnen handhaven. Perfecte periode geweest met een fijn team.
Na 30 jaar korfballen brak toen de periode aan om volledig te stoppen, de knie wilde niet meer. Inmiddels waren we ook 10 operaties verder. Korfbal was zo belangrijk voor mij in die tijd maar voor mijn knie was dit dramatisch. Ook heel veel fysio gehad. In de praktijk waar ik kwam zaten ook Pedro van Raamsdonk en Soren Lerby, daar ging alle aandacht naar uit. Naar een korfballer werd nauwelijks om gekeken. De technieken van nu voor het revalideren van een knieblessure zijn vele malen beter. Ik heb zelf inmiddels een kunstknie.

Behalve zelf korfballen ook ben je ook trainer coach geweest, bij welke clubs?
Gestart als trainer-coach bij Archipel, 1 jaartje op hoofdklasse niveau. Daarna door DEVD (nu KVA) gevraagd om 2e te gaan coachen. Janne Engelberts deed het 1ste. Prachtig team stond daar met heren als Bram van der Zee, Marco Robijns, Bart Paeper, Steven Davelaar. Joop Jorna ging het 3e doen en was zeker een drijfveer voor die club, mooie momentjes mee kunnen maken met hem. Het werd een zeer succesvolle periode in de Hoofdklasse. Op een doordeweekse avond werd de wedstrijd PKC-DEVD gespeeld en die won DEVD. Ik maakte hierover aan de kant nog een opmerking die door Crum niet in dank werd afgenomen. Hij snauwde naar mij: Nolthuis, hier krijg je nog wat van te horen… In die tijd volgde ik de cursus Bondsoefenmeester olv van die zelfde Ben Crum. Samen met mensen als Nico de Nekker, Albert Lucas, Frits Bruijntjes René Kruze, Eric Wolsink, Peter Schallenberg etc. Internationals konden deze cursus volgen en heb ik ook gedaan.
Daarna nog coach geweest van Diamco, Luto, Swift, en ook van TOP Sassenheim. De laatste was maar voor een korte periode. Was niet te combineren met werk. Na het werk reed ik dan snel naar Sassenheim om onderweg een Burgerkingetje te eten, eerst de junioren trainen en daarna de selectie. Na 3 maanden ben ik hiermee gestopt. En vervolgens later weer Triaz, Roda Westzaan ( Rini van de Laan opgevolgd daar, was weggestuurd) Apollo, weer Triaz, AW.DTV junioren en AW.DTV 2 te hebben gecoacht. Dus dat.

Hoogte punten en evt. dieptepunten in je korfbaltijd
Dieptepunt was echt wel mijn knie. Ik wilde zo graag korfballen, dat vond ik het mooiste wat er was. Ik was veel langer doorgegaan als dat had gekund maar dat zat er niet in. Korfbal is gewoon een mooie sport. Gelukkig ook veel hoogtepunten mee gemaakt; kleine finale gespeeld Archipel 2 – Luto 2 in Sporthallen Zuid. Dat was nog in die tijd voor 2e teams. Maar ook de wedstrijden in Jong Oranje en het grote Oranje waren prachtig. En natuurlijk de Amerika trip waar we heen gingen om het korfbal te promoten. In KNKV maatpakken met het vliegtuig 2 weken lang door Amerika. Bij grote sporthallen van de University’s deden we promotie voor de korfbalsport, De aanwezige Amerikanen werden stapsgewijs ingebracht zodat er op het eind alleen maar Amerikanen in het veld stonden. Dit gebeurden in sporthallen waarin bij basketbal wedstrijden wel 25.000 toeschouwers konden. Nee, niet bij ons toen hoor.

Hoe kwam het dat jij zo’n goede korfballer werd? Had je talent, werd je geïnspireerd door je omgeving of door bepaalde spelers? Ging je misschien vaak kijken in je jeugd als het 1ste team van Archipel speelde?  Was je daar vaak te vinden?
Ja, ik was altijd op het veld te vinden. Bij Westerkwartier waar ik bijna naast het veld woonde maar ging ook vaak kijken bij andere clubs ook om te observeren. Dat vond ik mooi. Heb daardoor ook veel gezien van het korfballen maar ook van de korfballers zelf. Ik volgde dat helemaal. In Amsterdam waren ook veel clubs die toen op het hoogste niveau speelde tw Rohda, Bl Wit, Luto, Westerkwartier, Archipel om zo maar even wat te noemen. De top toen van Nederland. Zeker Westerkwartier, dat was toentertijd altijd een kampioenskandidaat. Het Nederlands Team trainde toen bij Westerkwartier o.l.v. van Adrie Zwaanswijk op het veld en dan was ik daar ook te vinden. Gewoon om te kijken, om die gasten te zien en hoe ze trainden.

Welke rol heeft je moeder, beter bekend als Oma Lil in jouw korfbalcarrière gespeeld?
Mijn moeder was er altijd. Zij ging mee naar alle wedstrijden zowel uit als thuis. Zij was echt een stimulator. Zij genoot ervan om te kunnen kijken naar het korfbal en om hierbij te zijn. Ons huis was in de Westerkwartier tijd het 2e clubhuis, altijd vol met korfballers. Mijn moeder zorgde toen voor het eten en drinken en ging dan vervolgens zelf aan het werk, thuis als bontwerkster achter de naaimachine. Bij de uitwedstrijden van Westerkwartier maakte Lil Piroskisch, dat zijn Letse broodjes met de traditionele salade( bij een aantal AW’ers bekend). Dat nam ze dan mee in emmers, geweldig. In de tijd van Westerkwartier maakte Lil voor de jeugd gebreide rode kleur mofjes om de polsen warm te houden tijdens de wedstrijden.
In mijn Archipel tijd organiseerde zij voor de tegenstanders die van ver kwamen een maaltijd na de wedstrijd. Drie gangen was normaal, ha ha.

Nog steeds bij korfbal betrokken via Bret – hoe vind je het hedendaagse korfbal? Wat zou je daar nog aan bij kunnen dragen?
Hedendaagse korfbal is een attractief en snel spel, mooi om naar te kijken. Zou graag gezien hebben dat de sterke punten van de spelers meer naar boven worden gehaald. Zeker om het meer individueel/persoonlijk te benaderen, iedere speler is anders, en heeft specifieke kwaliteiten dat meer benadrukt moet worden. Zo ook de wisselspelers, waarom komt er een wissel in? Wat is de opdracht? Wat is de specifieke waarde? Geen zin om er een speler uit te halen en een ander er in te zetten zonder dat de opdracht duidelijk is.
We lopen niet allemaal even hard en springen niet allemaal even hoog, dus moet er duidelijk zijn: wat kom je doen en wat gaan als vak doen. Dat vind ik vaak een gemis. Maar goed prettig dat Bret weer speelt bij AW.DTV, en fijn er weer te zijn.

Wat zou je nog eens mee willen maken als toeschouwer?
Voor nu – dat we weer heel snel mogen korfballen in deze Corona tijd. Dat de spelers weer het veld in kunnen en dat het publiek weer mag komen kijken. Daar hoop ik echt op.

Hoe zie je de toekomst van het korfballen en die van AW.DTV in de nieuwe omgeving op Zeeburgereiland in het bijzonder?
Ik vind dat AW.DTV een goede stap heeft gezet om op Zeeburgereiland te groeien als club, mooie nieuwe locatie. Hoop dat het enthousiasme van de mensen die er nu mee bezig zijn om dit te bewerkstelligen overslaat. Die energie is merkbaar in de club. Petje af voor alle inzet. Hopelijk wordt het nu weer een grotere club in een nieuwe woonwijk, zoals het vroeger ook eigenlijk was. Dat zijn eigenlijk de oude tijden. Ben wel benieuwd naar animo vanuit de wijk. Op de Drieburg waar het oude veld ligt was het wel een beetje klaar.

Hoe zou je er in staan als de oud-korfballers uit Amsterdam en omstreken eens samen komen, een positieve herinnering met elkaar ophalen en kijken waar dat toe kan leiden? Bijv. nieuwe contacten, binding creëren, wellicht iets voor de club betekenen en voor het korfbal in het algemeen? Zou je hier aan mee willen werken? Is nog maar een idee en moet nog verder ter sprake komen maar stel de vraag alvast.
Super goed idee en initiatief waar ik graag aan mee zou willen werken. Ik heb nog veel contacten, niet alleen hier in Amsterdam maar ook in het land. Zou best weer eens met al deze rakkers hierover willen praten en ideeën willen uitwisselen. Je weet nooit waar dit toe leidt, wellicht kan er iets moois ontstaan.

Is er nog iets wat je nog zou willen vermelden of opmerken?
Complimenten aan de club en vooral aan de mensen die veel werk hiervoor verrichten. Fijn om op zo’n een groep te kunnen terugvallen! Persoonlijk ben ik blij dat het AW.DTV gelukt is om Bret weer aan het korfballen te krijgen. Daar ben ik dankbaar voor. Vooral voor mijn moeder, oma Lil, dat zij nog heeft mogen meemaken om Bret weer binnen de lijnen te zien. Dit was haar grootste wens en die is uitgekomen.

Heb je nog speciale foto die je bij dit interview geplaatst zou willen hebben? Heb je zelf nog een mooie actiefoto?
Ja, die heb ik en zie onderstaand. Is gemaakt in Deurne in de Arena tijdens een interland Belgie-Nederland. Top accommodatie en toen als rebounder en spelverdeler moest ik wel de stippen nemen, geinig hoor! -Winst 10-8