Dat “niet de grootste, wel de leukste” nog steeds wordt gelinkt aan gezonde sportieve ambities heeft de zojuist beëindigde reguliere zaalcompetitie ondubbelzinnig aangetoond.

Want laten we geen kiekeboe spelen, de degradatie uit het korfbalwalhalla en daarmee gepaard gaande personele wijzigingen in de selectie gaf objectief gezien niet veel redenen om de jaargang 2017/2018 met groot vertrouwen tegemoet te zien.

Dit alles werd nog min of meer bevestigd door het matig presteren op de kunststofondergrond in de herfsteditie van de veldcompetitie.

Maar in de vertrouwde omgeving van Amsterdam Zuidoost werden de overgebleven ruggen gerecht en met nieuw elan werd de strijd aangegaan.

 

Het ging niet altijd makkelijk, het spel was niet altijd overtuigend, de organisatie was soms ver te zoeken, toch weer veel blessures maar vooral een positieve ontwikkeling waarbij velen goed presteerden.

Maar wel werd steeds meer duidelijk dat “niet de grootste, wel de leukste” in ieder geval zoveel motivatie en drive met zich brengt dat er al snel zicht werd gecreëerd op de positie die thans gerealiseerd is.

 

AW DTV staat dankzij de hele selectie weer in de kruisfinales en weet door eerder opgedane ervaringen dat dit deel van de zaalcompetitie een op zichzelf staand fenomeen is waarbij wedstrijdinstelling, vorm van de dag en de nog af te dwingen hulp van Vrouwe Fortuna tot bijzondere prestaties kunnen leiden. Voor de vereniging is het een fraai voorbeeld van “Luctor et Emergo”. Want niet zelden leidt een degradatie en ingrijpende veranderingen in de spelersgroep tot een grote terugval.

 

Het is dan ook zaak dat nu het andere deel van “niet de grootste, wel de leukste” zich één voelt met het vlaggenschip zodat er opnieuw een gooi kan worden gedaan naar het hoogste niveau,.

Met oog op de toekomstige ontwikkelingen kan dit wel eens goed helpen om de verenigingsslogan in stand te houden.

 

👊