AW.DTV verrast Blauw-Wit : 14-11

Op weg naar ons veld fietste ik door de Watergraafsmeer, langs het vroegere huis van Rob de Nijs. Onwillekeurig moest ik denken aan zijn memorabele hits “Ritme van de regen“ en “Oh, had ik maar een hamer“, maar vreemd genoeg bleef “Banger Hart“ uit 1996 steeds door mijn hoofd gaan. Een voorteken voor de wedstijd?

Snel doortrappen hielp, en op de Drieburg aangekomen was ik net op tijd voor het begin van de derby. Aanvankelijk was mijn concentratie er niet helemaal – wat wil je als je de vorige avond je bed wordt uitgebruld door volkszanger Peter Beense in de feesttent om de hoek, met het uitdagende en hypnotiserende “mag ik die handjes even zien?“

Arbiter Ronald Buis had er geen last van en zag er uitgeslapen uit, maar alle handjes zag hij toch ook niet, met als gevolg een ietwat warrig optreden. Na “Ik weet niet hoe“ van Bennie Neyman en “Da Doo Ron Ron“ van Anneke Gronloh op de i-Pod was ik er weer helemaal bij en zag ik ons vlaggenschip assertief starten met terecht weinig ontzag voor Blauw-Wit, dat speelde zonder hun toppers Marc Broere en de naar Sassenheim vertrokken Frank Mostard. Tja, als de bollenboeren daar met een aanbieding zwaaien is er geen houden aan.
Met Maartje terug in de basis beginnen we overtuigend maar toch staan we iets te snel volstrekt onnodig met 0-2 achter. Alras wordt echter duidelijk dat er voor ons iets te halen valt. De volgende 10 minuten zijn opwindend: Danny en Bret lopen steeds gemakkelijk langs hun heren en worden omver getrokken – de 2(!) stippen gaan mis, Joy mist een hele fraaie en open kans en Jim krijgt achter de korf een forse kaakslag.

Om mij heen gaan alle monkelende oudjes nu tekeer en beginnen zelfs om een video scheids te roepen, waarna sommigen met zachte hand worden weggeleid. Achter mij is tumult, en ik vang nog iets op over een Kras reis en een nieuwe traplift – maar ondertussen heeft Bret zijn derde strafworp er wel ingegooid ( overigens na een zeer fraaie actie van hemzelf ) en scoort Blauw-Wit 1-3.
We geven veel druk en vallen lang aan met als resultaat de 2-3 van Jim. Blauw-Wit, waar vooral de dames scoren, dan 2-4 , maar Danny antwoordt met 3-4.

AW.DTV is nu duidelijk de bovenliggende partij. Via Jim ( 4-5 ) Cédric ( 5-5 ) en Joy ( 6-5 ) komen we voor het eerst voor te staan. Als Danny in de dying second fraai 7-5 binnen gooit is het rust en wordt het nog stiller aan de overkant.

In de rust een moment van contemplatie – 50 jaar geleden was de TV serie Floris een hit in Nederland, en mijn oudere vrienden zijn er nog vol van. Rutger Hauer deed alle stunts zelf en de fakir Sindala was populair bij onze meiskes! Gelukkig kan ik me even afsluiten en met de  “The Mighty Quinn“ van Manfred Mann op de i-Pod verlaat ik 1968 – terug naar nu.

Ik weet niet of onze selectie wel eens een muziekje beluistert tijden de rust maar de onzen schoten uiterst geconcentreerd en zelfbewust uit de startblokken.
Na een fraaie en een lange aanval van het hele vak scoort Jim 8-5, waarna hij voor de zoveelste keer fraai doorbreekt en Cédric op de stip mag: 9-5. Danny, weer ouderwets onverzettelijk, scoort van ver 10-5. Blauw-Wit wankelt en brengt Fabius, die vervolgens Jim langs zich heen ziet rennen – Cédric voltrekt het vonnis van de stip: 11-6. Meteen een zeer domme stip tegen ( 11-7 ) en Joy krijgt geel.
Aan de nu achter mij opdringende oudjes kan ik gelukkig rustig uitleggen wat er geroepen werd – onze meisjes reageren geschokt, maar na mijn geruststelling dat oet een woord is dat veel door de vroegere Rederijkers werd gebruikt keert de rust weer!

Een zeer fraaie in – uit van Bret betekent van ver 12-7 en verliezen is nu geen optie meer.
Inmiddels is Amber Gina komen vervangen en dat doet ze prima met als resultaat haar fraaie goal: 13-8. Natuurlijk is Blauw-Wit nog altijd een tegenstander van formaat en via 3 dames doelpunten staat het opeens 13-11. Cédric mist dan een enorme kans, maar slaat meteen terug met een flitsende doorbraak die hem op de stip brengt: 14-11.
We spelen de wedstrijd geroutineerd uit en winnen meer dan verdiend.

De onzen waren red hot, terwijl het er bij Blauw-Wit allemaal erg grijs uitzag.
De eerste stap naar handhaving is gezet !
Half afgeschreven en toch terugkomen – dat is klasse !

In 1965 nam Cliff Richard “Blue turns to grey“ op, nota bene geschreven door Mick Jagger en Keith Richards. Binnenkort gaat een aantal van onze groep naar zijn comeback in Ahoy – hoorde ik achter mij iemand zachtjes “Congratulations ( and celebrations)“ zingen?

Toch nog een noviteit: als je 2 E-bikes aan elkaar verbindt, naast elkaar natuurlijk, krijg je een Canta achtig vervoermiddel. Parapluutje erbij en karren maar. Ik zag een kersverse opa en oma trots zwaaiend en wuivend bij ons clubhuis zo wegrijden – nu nog dezelfde kant opsturen, het is allemaal niet makkelijk!

Tenslotte: AW.DTV staat weer op de kaart, en zo hoort het !

HAVANER

Onze scores: Jim 3, Bret 2, Danny 3, Cédric 4, Joy 1, Amber 1