UITBUNDIG FEEST A1 IN GEWELDIGE AMBIANCE

Zaterdag 19 juni is de Grote Dag: de finale van het Nederlands veldkampioenschap 2009-2010 in Papendrecht. Het begint al bij de aankomst. Een perfecte organisatie, een fantastisch complex met overal vlaggen, fijne gekleurde ballonnen en vriendelijke medewerkers van middelbare leeftijd − zo hoort het!

Als ik de entree betaal, raak ik in gesprek met een grijsaard die mij beleefd vraagt van welke club ik ben. Na het goede antwoord gegeven te hebben, deelt hij mij mee dat onze A1 eigenlijk veel te goed is en gemakkelijk moet gaan winnen. Als ik mij omdraai, is hij opeens verdwenen en sta ik enigszins beteuterd met een fraai programmaboekje in mijn handen. Echter, plotseling breken de wolken en begint de zon uitbundig te schijnen − een teken?
We beginnen de finale in een geweldige ambiance met heel, heel veel toeschouwers, en met als opvallend feit dat de AW-supporters overal bovenuit te horen zijn. Zingen kan leuk zijn!

De eerste aanval bestaat uit Thomas, Jaleesa, Tess en Jim, en we starten verdedigend met Mick, Danny, Joy en Diwa. PKC is een ploeg zonder opvallende acteurs, een beetje saai maar wel degelijk. Hoewel de PKC’ers met 0-1 voor komen, is er volgens mij geen moment geweest dat ze zelf geloofden in een overwinning op AW.DTV; ze hadden in de competitie ook al twee keer van onze A1 verloren.
Als er drie minuten zijn gespeeld, staat er een veelbelovende 2-2 op het scorebord, met voor ons goals van Jaleesa (fraai van ver) en Mick. De scheids is aanvankelijk erg onzeker en zeker niet op onze hand, maar uiteindelijk mag Jim dan toch van de stip 3-2 maken. Een hele fraaie van Danny wordt afgekeurd (?), waarna Mick van de stip 4-3 maakt en vervolgens na een schitterende pass van Diwa 5-3.

Als Nico met z´n drum arriveert, zijn er twintig minuten gespeeld en zitten we even in een matige fase: 5-6 achter. We blijven rustig, Danny maakt gelijk na een zeer fraaie combinatie met Mick, waarna Tess en Jaleesa niet achterblijven en Jaleesa 7-6 scoort. PKC wankelt en vlucht in een time-out. Thomas, een toonbeeld van rust en verdedigend en verdelend super, benut een vrije bal (8-6) en Diwa benut een hele mooie vrije kans net niet, dus gaan we rusten met 8-6.

Na de rust heerst onze A1 aanvankelijk, en lopen we via Danny, Mick, Jim en Stijn (in de 55e minuut voor Danny ) uit naar 12-8. Dan blijkt toch dat PKC beter is dan we dachten. Ze sluipen dichterbij, niet in het minst geholpen door een rommelige fase van de onzen.
Tja, als je 78 duels onder de korf moeiteloos wint, kun je er ook wel eens 1 of 2 verliezen. En als de scheids een pr ima goal van Tess afkeurt, moet je in jezelf blijven geloven. Dat bleek lastig, want PKC komt terug.

Het wordt 12-11 (!), en de PKC-tribune begint “Schouder aan schouder” te zingen van Meeuwis en Borsato. Getergd door zoveel wansmaak herpakken we ons, en finishen superieur.
Na een lange aanval maakt Mick 13-11, Jim benut een stip voor Thomas en Mick doet hetzelfde voor Stijn. Gizem komt dan Jaleesa vervangen om toch nog terecht de sfeer van deze finale mee te kunnen maken. De apotheose is een zeer fraaie en frivole combinatie van Mick en Stijn, benut door de laatstgenoemde. We gaan zeer verdiend winnen met 16-12 en het houdt op met regenen − toeval?

Een uitbundig feest barst los en terecht. Jongens en meisjes, coaches en begeleiding: van harte gefeliciteerd met deze unieke prestatie: ongeslagen zijn we de Besten van Nederland; waarin een kleine club groot kan zijn!
De huldiging was erg leuk en professioneel (zo hoort het!) − de bondscoach, die steeds meer op een jongere broer van professor Lupardi uit de Kapitein Rob serie gaat lijken, reikte de prijzen uit. Leuk.

Misschien kan de bondscoach ook nog eens uitleggen waarom Marc Broere nog steeds niet voor het Nederlands team is geselecteerd. Naast mede-oud-AW’er en coach Stef en Gerald van Dijk was hij in de seniorenfinale die volgde voor Blauw-Wit de absolute uitblinker tegen PKC. Blauw-Wit won terecht, en zo moest PKC op eigen veld twee gevoelige nederlagen slikken.

Amsterdam Korfbalstad 2010, ik zou er niet weg willen!

HAVANER